HET EINDE VAN RECEP TAYYIP ERDOĞAN

Gisteren op de TRT, de publieke omroep van Turkije: ,,the HDP are terrorists, the CHP are traitors, we are the winners!”. Türkiye Radyo-Televizyon Kurumu dat beter tot: Recep Tayyip Erdoğan Radyo-Televizyon Kurumu kan worden omgedoopt slaat hiermee een toon aan die mijns inziens akelige vooruitzichten laat klinken. Dit klinkt mij als oorlogsretoriek: ophitsing, polarisatie, een land dat uitéén valt. Een opmaat in mineur tot een crescendo naar een oorlog.

De kortzichtigheid van de ‘Erdogan Turken’ is grenzeloos, want zouden zij al begrijpen waarom the Donald Trump administration geen F-35’s gaat leveren aan het Turkse bewind? Allereerst komt dit natuurlijk omdat de Turkse economie op imploderen staat. Erdogan heeft zijn macht opgebouwd door de Turkse bevolking het idee te geven dat hij ze rijk maakt. Dat is binnenkort afgelopen want de economie is niet meer te redden. Hyperinflatie zal het voor de bevolking, die naar het schijnt hier zelf voor gekozen heeft, vrijwel onmogelijk gaan maken om de eerste basisbehoeften te verkrijgen. De rijke Turken hebben hun geld de laatste twee jaar ‘in stilte’ naar het buitenland gesluisd. Buitenlandse investeringen komen nu langzaam tot stilstand en alleen een oorlog kan Erdogan nog redden. Ik moet mijzelf corrigeren, want een oorlog zal alleen Recep Tayyip Erdoğan’s tijd rekken. Zijn (politieke) einde is namelijk nabij.

Als tweede reden, zou het natuurlijk zo kunnen zijn dat de Amerikanen ook wel inzien dat Recep Tayyip Erdoğan en de zijnen zeer onfris bezig zijn. Niet voor niets hebben de Amerikanen gezorgd dat men niet meer afhankelijk is van de Amerikaanse legerbasissen op Turks grondgebied. Kan de Recep Tayyip Erdoğan stemmer deze verbanden zien? Het westen trekt zich langzaam terug en maakt zo plaats voor politieke en religieuze chaos, waarvan Recep Tayyip Erdoğan hen uiteindelijk de schuld gaat geven.

Als een ‘orgaan’ van de Europese Unie (EUINTCEN), in een gelekt rapport, rapporteert dat er, naar hoge waarschijnlijkheid, banden tussen Recep Tayyip Erdoğan en de IS zijn, dan is het duidelijk waarom men zo voorzichtig met Recep Tayyip Erdoğan is. Het is een kwestie van wachten tot hij zich onomkeerbaar in grote problemen werkt.

Een kat in het nauw maakt helaas wel rare sprongen. Zodoende drijft het Turkse leger de Koerden in en rondom Afrin hun huizen uit en confisqueert het Turkse leger de locale economie en huizen. Het verdrijven van mensen van hun huis en haard valt onder genocide handelingen. Human Rights Watch heeft ook rapport opgemaakt van massagraven rondom Afrin. Het ergste mag gevreesd worden dus. Overigens worden en zijn de bezittingen, dus ook bedrijven, van Gülen aanhangers óók geconfisqueerd. Deze bedrijven gaan naar de trouwe aanhangers en bondgenoten van Erdogan als smeermiddel. Uiteindelijk zullen deze, vaak familie bedrijven, ten gronde gericht worden.

Ik vermoed dat deze verkiezingen zijn uitgeschreven omdat ook Erdogan weet dat ‘the collapse’ aanstaande is en ook een herverkiezing een soort van ‘vijf voor twaalf’ moment is. De aanloop naar de verkiezingen zijn slecht verlopen. Oproepen tot het intimideren van Koerdische- en Gülenturken, ook buiten Turkije en dat inclusief hunne namen en rugnummers, hadden mijn inziens voldoende aanleiding kunnen zijn tot diplomatiek overleg tussen bijvoorbeeld Nederland en Turkije. Bij een onbevredigend resultaat had men de banden kunnen verbreken. Helaas lijkt het alsof men vreest, ik denk dat dit niet geheel onterechte vrees mag zijn.

Er is een oorlog aanstaande, aangesticht door Recep Tayyip Erdoğan, gesteund door zijn stemmers. Hopelijk denken zij uiteindelijk met een gevoel van schaamte terug op het grote feestvieren van de overwinning. Turken hebben helaas over het algemeen moeite met zelfreflectie. Probeer de Armeense Genocide maar eens bespreekbaar te maken. Mijn voorouders kunnen dat helaas niet meer.