ANGST EN ONBEGRIP

Ook deze tekst had zomaar LEERMOMENTEN DEEL III  als titel kunnen dragen, maar dat beslaat slechts een onderdeel van de inhoud. Het is niet alleen leren.. Praten en positieve liefdevolle kernwaarden voor het leven met elkaar delen is het belangrijkste. Dat is ook wat ik wil, maar soms begrijpt men het verkeerd, of, in mijn geval, schrijf ik te veel uit emotie en dan stuurt de emotie, ook bij de lezer, te snel het onbegrip achter mijn bedoelingen. Iets wat ik in de politiek moet leren te reguleren. Bij dit vak komt ook de gegeven verantwoording en het gegeven vertrouwen van de kiezer. Professioneel en weloverwogen reageren dus. Overigens ben ik niet gekozen maar benoemd. Een belangrijk verschil en misschien voor mij persoonlijk daarom des te meer een zeer belangrijk punt tot besef. Ook de wel gekozen raadsleden hebben mij dit vertrouwen gegeven.

Vandaag heb ik mijzelf, na een telefoongesprek met mijn collega Farid El-Khassim, als goede bijkomstigheid voorgenomen om positiever te gaan reageren op reacties in de (sociale) media. In de geest van de wijsheid van Louis van der Kallen had ik al besloten alleen op fora en sociale media te reageren wanneer het strikt nodig is. Verder reageer ik alleen nog maar in geval van persoonlijke benadering. Ik kan mijn tijd beter gebruiken om te werken aan de onvrede die wij allen bespeuren in onze omgeving en die tijd dan op een politieke manier nuttig te maken. Voor mij persoonlijk meer rustgevend dan vastgekluisterd te zitten achter een medium als Facebook. Niet beledigend bedoeld naar een ieder die wel scherp en direct blijft reageren via het internet medium. Het kan soms zelfs een prettige manier zijn om je te ontladen en zo heb ik dat ook altijd toegepast. Maar nu komt de verantwoording én de kans om, áls ik structureel en gedegen werk lever én wanneer gepast,  er dan pas mee op de voorgrond te treden. Met de dingen die ik zie, hoor en voel rondom mij, mij vaak intens raken. Juist daar waar ik politiek mijn steentje hoop te kunnen en mogen bijdragen. Ik blijf burger, het liefst voel ik me zo min mogelijk een politicus. De politicus die bij mij vertrouwen opwekt is helaas slechts één keer geboren. Niet omdat ik hem adoreer voor zijn ideeën, ben het in details en zijtakken niet altijd met hem eens, maar om zijn ongekende structuur en de doelen die hij zichzelf stelt in dienst van iedereen, ongeacht wat en voor wie dan ook.

Farid belde mij omdat ik vandaag toch een aantal als controversieel lijkende reacties op zijn Facebook had geplaatst. De reden hierachter was het feit dat iemand haat zaaide in de reacties op Farid’s Facebook. Ik zag geen correctie van de deelnemers in de discussie. Dat ging mij te ver. Farid had dit op de achtergrond wel geregeld, maar dat wist ik niet. De discussie ging in mijn ogen verder. Over de antisemitische uiting in de reactie werd door niemand op zijn minst een kanttekening bijgeplaatst. Daarom heb ik wat linkjes gepost die de andere kant van al die haat laten zien: de gevolgen van negatief en vol onbegrip naar en over elkaar praten. Slecht spreken, denken en dus voelen: negatief en dus degenererend, leidend tot afbraak. De ‘tegenpartij’ zal bijna nooit constructief reageren. Maar mijn plempsels straalden wel enige vorm van negativiteit uit op de lezers, terwijl ikzelf alleen maar erg moe werd van al dat niet constructieve gepraat. Ik ben dus gewend om in zo’n situatie wel eens bot vanuit een soort machteloosheid te reageren in de hoop om met een ‘wakkerschudmoment’ te komen. Ik vind dat dit soort reacties vaak onderbuik gevoelens zijn die de polarisatie vergroten. Farid heeft me uitvoerig uitgelegd waar ik mijn geduld moet vinden en hoe ik er misschien wél wat mee kan bereiken.

Afgelopen weken is er nóg meer drukte gekomen als het gaat om het onderwerp moslims. Zelf heb ik in de emotie van de aanslagen in Parijs een aantal zaken op mijn Facebook gedeeld. De lezers vatten die plempsels vaak op zoals zij deze ervaren vanuit hun in de meeste gevallen vooringenomenheid of onwetendheid. Louis heeft mij van de week uitgelegd dat ik de politieke verantwoording heb om op te passen met dit soort zaken. Er kwam uiteraard veel discussie van. Van mijn plempsels. Eigenlijk zonder resultaat in positieve vorm. Wel in negatieve. Iedereen houd krampachtig vast aan zijn of haar ‘waarheid’ en daarmee frustreert men elkaar. Groeit men nog verder uit elkaar en raakt een oplossing nog verder op afstand, dus..

Farid vroeg me al tijdens de fractievergadering waar ik nu naar toe wilde. Hij is moslim. Louis benadrukte nog eens dat een goed politiek besef vereist is als ik op deze ingeslagen politieke weg door wil gaan. ‘Gaan’, want ik ben er natuurlijk nog niet. Dat er ‘politicus’ op mijn Facebook pagina staat komt omdat Facebook geen andere opties heeft die gepast waren voor het aanmaken van mijn profiel. Ik vind het mooi om te zien en presenteren dat ik een soort van politicus ben en ik hoop mijzelf ook ooit met trots zo te mogen zien. Politicus zonder het te willen: vasthoudend aan zijn burger-zijn. Hetzelfde als iedereen. Niet voor niets krijg ik jeuk als men spreekt over de burger, zichzelf buiten de groep plaatsende.

Zo ben ik ook portier geworden zonder dat ooit gewild te hebben. Moet je ineens stoer zijn uit lijfbehoud. Maar mijn toenmalige baas vond dat nodig. Achteraf begrijp ik waarom. Als klein manneke, zonder sportschool deed ik het met woorden en kwam daardoor eigenlijk nooit in de problemen en kreeg ondanks de stressvolle baan het zelfvertrouwen in mijn positieve handelen voor de mensen die onbevreesd wilden genieten in de kroeg. En zo wil ik mijn politieke drift ook zien. Velen zeiden me dat dat iets voor mij was en nu het onverwacht zou kunnen dat ik via deze weg me verkiesbaar kan stellen en een echte raadszetel kan verdienen zie ik het als mijn plicht. Makkelijk is dat niet,

Na de fractievergadering heb ik alle berichten over de aanslagen op mijn profiel op niet zichtbaar ingesteld want ik wil er nog wel wat mee doen, maar de discussies dragen te veel de verkeerde tonen. Afgesproken met Farid dat we er voor gaan zitten, want ik vind dat nodig. Daarom uitte ik me vaak zo stellig en daagde ik alles en iedereen uit. De afstand naar elkaar toe is gevaarlijk groot aan het worden. Op eigen kracht lukt het mij niet om dat op een goede manier duidelijk te maken. Vandaag dan toch weer gereageerd, eigenlijk tegen mijn zin in. Het leverde wel een telefoongesprek met Farid op waarin we nader tot elkaar zijn gekomen. We hebben ons voorgenomen om samen met een uiting te gaan komen in de hoop een klein beetje het verschil te kunnen maken. Iets te kunnen doen.

Ik haat haat. Kan dat woord ook alleen maar begrijpen door wat ik bij anderen zie. Voelen kan ik haat niet. Dat wil ik ook nooit. Zelfs de daders van dit heb ik nooit gehaat. Dat was uiteindelijk de oplossing.

Wat u nu heeft gelezen gaat over de angst en onbegrip naar elkaar toe en de gevolgen als we zo doorgaan. Ik ben hier al mee bezig sinds ik begreep dat deze tegenstellingen en dit onbegrip alleen maar tot een oorlog kunnen leiden. Al jaren.

Heel veel woorden tot opmaat voor een volgend stuk van Farid en mij.

Fijne avond.